Leiderschap, waarom is het zó belangrijk?

Wist je dat er meer dan 40.000 actuele boektitels zijn die over leiderschap gaan? En als je googelt er alleen in het Nederlands al meer dan 5 miljoen hits zijn (in het Engels zélfs bijna 3 miljard). Blijkbaar is leiderschap iets wat ons serieus bezig houdt. Ik ga hier dus ook niet proberen uit te leggen wát het is. Ook kom ik niet met een nieuw model, dat al onze vragen over leiderschap oplost. Waar wil ik het dan wel over hebben?

Waarom is dat leiderschap zó belangrijk?!

Een belangrijk deel van ons leven brengen we door op ons werk. Of je nu werkt voor een ‘baas’. Zelf die baas bent. Of zelfstandig bent. Een heel groot deel van je tijd gaat op aan werken. Hoewel we er graag over klagen en zeuren, doen we het ook met veel plezier. Omdat we ons graag nuttig voelen en ons graag nuttig maken sámen met anderen mensen.

Dit is geen nieuwe uitvinding; het is een oeroud instinct.

Dat weten én voelen we al sinds we als groep jagers en verzamelaars achter ons eten aan zaten. De mens is alleen in staat te overleven in groepsverband. Een beetje aap rukt zonder moeite onze ledematen van ons lijf. En tegen de klauwen van een beer zijn we niet opgewassen. Samenwerken dus. Samenwerken is iets waar we bijzonder goed in zijn en waar we zeer geschikt voor zijn. Samenwerken betekent ook organiseren. Blijven de jagers in hun grot kibbelend als kleuters rond het kampvuur zitten? Dan loopt het slecht af.

Er moet iemand zijn, die opstaat en zegt: ‘Ik zie een mooie toekomst voor me. Eén waarin we meer te eten hebben. Onze kinderen kunnen opgroeien en waar we samen veilig zijn.’ De prehistorische muurschilderingen over de hele wereld getuigen hiervan. Deze mensen zorgen voor verbinding in de groep. Vertrouwen in elkaar én de toekomst. Zij zorgen ervoor dat we ons vakmanschap als jagers en verzamelaars steeds verder ontwikkelen: Nee, die kuil moet wat dieper en laten we eens een scherpe punt aan onze stokken maken!

Elke succesvolle groep had zo iemand!

Iemand die ons richting geeft. Duiding geeft. Ons laat weten en voelen dat we ertoe doen. Dat samen iets bereiken belangrijk is. Het geeft ons het idee dat we onderdeel van een groter geheel zijn. Dat onze individuele bijdrage ertoe doet om als groep te overleven. Dit fenomeen noemen we leiderschap. En mensen die deze rol vervullen in onze hedendaagse groepen zijn onze leiders.

Nog steeds zijn er mensen, die roepen dat we werken voor ons geld. Misschien op de eerste dag van de maand. Maar de rest van de maand werken we, omdat we samen met anderen iets moois willen neerzetten. Iets wat ertoe doet. Iets waarvan we weten dat het helpt om de komende jaren nog aan het werk te zijn. Bestaanszekerheid. Een bijdrage leveren aan de toekomst. Onderdeel uitmaken van een groep. Het is de essentie van wie wij zijn. Van ons bestaan als mens. Daarom is werk ook zo belangrijk: Het meedoen en gezien worden, de waardering en het respect. Mag ik er zijn, hoor ik erbij, doe ik ertoe. Als het hierover gaat, zijn wij nog steeds jagers in de grot…

Dus managers, directeuren en bestuurders…

Ben je een groot deel van dag bezig met spreadsheets en e-mails? Denk dan eens na over jouw rol en waar je druk mee bent. Hoe zorg jij ervoor, dat jijzelf én je managers oog houden voor het instinct van de oermens? Hoeveel tijd brengen jij en je management nou echt door met mensen in de organisatie? En is er dan een gesprek over hoe mensen in de wedstrijd zitten? Hoe zorg je voor verbinding, vertrouwen en vakmanschap? En ja, ik weet het: Het is simpel gezegd, maar niet zo eenvoudig.

Het belang van leiderschap is onverminderd belangrijk. Mensen werken langer, arbeidskrachten zijn schaars en innovatie is noodzakelijk om een toekomst te hebben. Niet de grootste, of sterkste maar de meest communicatieve en verbindende leider gaat het redden. Combineer dat met goed vakmanschap en uw organisatie kan de toekomst aan.

WIL JE ALS LEIDER EENS EEN GOED GESPREK BIJ HET KAMPVUUR?

Om na te denken over wat jouw muurschildering zou zijn. Laat het dan weten. We zijn er graag voor je. Uiteindelijk moeten we het toch samen doen!

Onverwachte Resultaten

Onverwachte resultaten

De huidige professionele context verlangt dat mensen zelfbewust, communicatief, proactief en probleemoplossend zijn. We verwachten eigenaarschap, ondernemerschap en leiderschap in een omgeving die complex, ambigue en dynamisch is.

We richten effectieve processen, systemen, procedures, scorekaarten en rapportages in. En gaan uit van een proactieve zelfstandige medewerker. Maar is die medewerker wel in staat om het verschil te maken, om zelfsturend te werken, om dubbelzinnige regels en opdrachten te verwerken?

Een tegenovergestelde reactie in het denken en doen van de mensen is het gevolg. We volgen gebaande paden, verschuilen ons achter regels, en wijzen naar anderen als het misgaat. Dit zijn de symptomen van het onvermogen om gezamenlijk vernieuwend te denken en handelen. We leren niet van de situatie, maar stagneren in de situatie. Druk en coaching van boven werkt nauwelijks of heeft zelfs een averechts effect.

Dan vraag je jezelf, hoe ga ik daarmee om? Hoe communiceer ik? Hoe realiseer ik samenwerking? Hoe geef ik mijn leiderschap vorm? Wat te doen met houding en gedrag? Wat is de heersende cultuur en kan k daar wat mee?

Ervaringen uit het verleden hebben geleid tot gestolde verhoudingen, routinematige gedragspatronen en een mind-set die het onderzoeken, leren en uiteindelijk verbeteren en vernieuwen in de weg kan staan. Als we dus bepaalde situaties gezamenlijke aan willen gaan dan moeten we weer leren om met elkaar in gesprek te gaan. Op een zorgvuldige, constructieve wijze, met respect en aandacht.

Dan blijken we in een proces zowel de harde feiten te kunnen combineren met de belevingen van mensen. Van daaruit kijken we nog verder; we kijken van binnen naar buiten, en van buiten naar binnen, en we vergelijken dit met relevante data.

Door intensief samen te werken, vanuit meerder perspectieven, en met gebruik van een goed groepsproces en vraagtechniek ontstaat er een lerende omgeving die na verloop van tijd als normaal wordt ervaren. Van stagnatie naar leren. Van stilstand naar vernieuwing.

Als verantwoordelijke bestuurder, manager en leidinggevende is dit een essentiële en existentiële opgave. Ga die niet alleen aan. Wij zijn er om u verder te brengen dan wat u zelf voor mogelijk acht.

Over tegengif, woede en droefheid

Over tegengif, woede en droefheid

Om de woede en droefheid, die zich onvermijdelijk ontwikkelt in organisaties, te verwerken is een dialoog nodig die zich richt op de kracht en positiviteit die mensen eigen is.

Structuren, processen, routines worden geregeld (her)ingericht. Dat gaat met behulp van de technologie snel en efficiënt. Vaak op basis van de vooraf geconfigureerde systemen en processen met behulp van slimme experts. "Ons, als wij in de organisatie", vaak verbijsterd en onmachtig achterlatend.
Dit alles ervaren we als overweldigend en intimiderend. Niet dat we dit laten zien. We werken loyaal mee, dragen op verzoek bij, en prediken het nieuwe evangelie. Maar de verwerking gaat trager. Onze logica’s in woord, beeld en handeling zijn nog niet aangepast. We ervaren onvermogen, voelen frustratie, en ontwikkelen een verlangen naar toen alles nog ”zoals vroeger” was. Uiteindelijk veroorzaakt dit wrijving en spanning. Zichtbaar in subversief gedrag, in onuitgesproken wantrouwen, in roddel en achterklap.
Dit worden collectieve emoties die zich nestelen in het collectieve geheugen en gedrag van een organisatie. Totdat we het normaal vinden om elkaar niet te vertrouwen. Het gewoon vinden om over elkaar kwaad te spreken. Het gebruikelijk vinden om te manipuleren en marchanderen. Ook als dit overigens normaal menselijk gedrag zover gaat dat het niet meer bijdraagt aan het functioneren van de organisatie. Als de smeerolie van het informele, het gif wordt in ons systeem. En daarmee het gif in ons eigen werkzame bestaan.
Het absorberen en verwerken van dit gif kan of moet zelfs een rol zijn van de leiders in de organisatie. Helaas is het tegendeel ook waar, dan geven zij zelf bedoeld of onbedoeld voeding aan de onderstroom van droefheid en woede.
Maar er is meer mogelijk. Door het gesprek terug te brengen in de organisatie kunnen we op zoek gaan naar datgene wat ons hindert en wat ons weer energie geeft. Kunnen we onze logica's onderzoeken en die laten aansluiten op de processen en structuren die reeds aangelegd zijn. Kunnen we tegenstellingen overbruggen, mensen samen brengen en verbindingen creëeren. Alles wat we reeds gebruikten om giftig te zijn gebruiken we nu om te ontgiften. We roddelen tot we zien wat ons helpt en niet helpt. Benoemen ons wantrouwen om vertrouwen te ontwikkelen. En onderzoeken ons gedrag om ondermijnende elementen om te zetten in informele effectiviteit.
Dit is niet iets wat vanzelf gaat. Dit verlangt inzet, uithoudingsvermogen, respect voor betrokkenen en positiviteit. Leiderschap om de balans tussen de harde realiteit in onze processen en systemen in balans te brengen met de zachte en weerbarstige realiteit in ons denken en doen. Samen leren begint met een goed gesprek. Samen leren is tegengif.
Rene de Baaij

LinkedIn publicatie

Show more posts

Stacks Image p293_n394
Stacks Image p293_n400

BC4U Teaming is ingeschreven onder KvK-nummer 57694583 - BC4U Teaming Compass® is een geregistreerd handelsmerk

Cookies we use are just there for basic web reading functionality. We do not use analytic or tracking cookies. We do not collect any user information and/or share user information to third parties.

De door ons gebruikte cookies ondersteunen enkel de functionaliteit van onze website. We gebruiken geen cookies voor analyse of het volgen van de gebruiker. We verzamelen geen gebruikersinformatie en/of delen informatie met derden.