Hokjesgeest en bomenpraat

Het zal flink wennen worden. Na het thuiswerken wordt plexiglas waarschijnlijk ons nieuwe perspectief. Werkplekken netjes verdeeld in doorzichtige compartimenten. Restaurants waar we in plastic boxen gehulde plaatsen krijgen toegewezen.

Kasplantjes hebben er baat bij. Maar hoe zit het met mensen?

Nu leefden we altijd al in hokjes. Functiehokjes. Doelgroephokjes. Politieke hokjes. Uitkeringshokjes. Belastinghokjes. Subsidiehokjes. Genderhokjes. Geloofshokjes. Dienstroosterhokjes. Hokjes zijn ook wel lekker. Je weet wat je plek is. Waar de grenzen zijn. De anderen weten dat ook. Je weet dat van elkaar. Dat geeft rust en duidelijkheid.

Totdat je de anderen nodig hebt. Voor iets waar (nog?) geen hokje voor is. Als het gaat om samenwerken vanachter het perspex en beeldscherm wordt het een ander verhaal. Hoe krijg je samen nog de geest? Het voelt wat ongemakkelijk. Geremd.

Op zoek naar teamgeest

Deze week ging ik boswandelen met een vakcollega. Flink doorstappend - uiteraard aan weerszijden van het pad - kwam onze brainstorm onhoudbaar op gang. Het weer werkte wonderbaarlijk mee. Donkere regenwolken maakten plaats voor prachtige bundels zonlicht. Het groene jonge loof, anders in de schaduw van de hoge bomen, leek stilletjes te juichen van plezier.

Glurend naar de vele stammen van het bos bleef ik het ongemak voelen. Als de bomen, zo gaan wij dus nu verder. Op veilige afstand van elkaar. Maar wat maakt dan het bos?

Ineens schoot mij een prachtige BBC-animatie te binnen. Over de geheime communicatie van bomen. Fascinerend. Een stelletje eigenwijze wetenschappers, waaronder Suzanne Simard, heeft aangetoond dat bomen stiekem van alles met elkaar delen. Ze doen dat met stofjes die ze via een uitgebreid weefsel van schimmels uitwisselen. Bomen zijn kampioenen in teaming!


Het geheim van bomenpraat

Van bomen kunnen we dus leren hoe het werkt. Hoe de kracht van hokjesgeest zich kan samensmeden tot een veerkrachtig en weerbaar netwerkteam. Een bos van bomen dat ziektes, droogtes en stormen kan weerstaan, wortelend in een ‘wood wibe web’ met een overvloed aan connecties: ‘the hidden network creates a thriving community between individuals’.

Elk vanuit ons eigen hokje aandeel nemen aan een groter geheel. Eigenlijk niets nieuws. Maar wie weet helpt het plexiglas ons om onze hokjesgeest misschien wat meer waarderen. Het is immers diversiteit die de bron is van levensvatbare en waardevolle samenwerking. Het enige wat we hoeven te doen is die bron te ontsluiten. Een kwestie van investeren in ‘bomenpraat’. Achter plexiglas, beeldscherm of in een 1,5 meter kringgesprek. In het bos of op kantoor. Als het maar een goed gesprek is over wat zich ‘ondergronds' afspeelt en hoe dat vorm geeft aan hoe we samen bezig zijn.

Dat is wat anders dan een kampvuurgesprek. Niks mis met kampvuurgesprekken, hartverwarmend en zielestrelend zijn ze, omdat we daar onze hokjes even kunnen vergeten en ons één kunnen voelen. Maar we hebben juist ook onze hokjesgeesten te verbinden. Als we samen iets voor elkaar willen krijgen dan. Iets wat veerkrachtig, weerbaar en duurzaam is.

Zie je door de bomen het bos nog?

Hartelijke groet,

Lieke Sluis-Hoogerwerf

PS: Deze blog is de vierde in de blogserie “Wegen van 9.” Ik deel hierin overpeinzingen en filosofietjes over teaming. Je krijgt deze blogs toegestuurd als je hier aanmeldt. Je krijgt deze blogs dan onregelmatig op data die ‘iets' met 9 hebben. Deze blog verscheen op 3 mei 2020: 3+5+2+0+2+0=12, 1+2=3, en 3x3 = 9.

Van platte curve naar nieuw normaal


Het is ons gelukt. De RIVM-grafiek laat zakkende cijfers zien. ‘Flatten the curve’ bleek een krachtige verbindende opdracht. Ons land werd één grote lerende eenheid van lerende eenheden.

Een mooi bewijs dat teaming altijd begint met een opgave die alles mobiliseert. Alles wat we in huis hebben. Het pletten van een boog bracht ons saamhorig in beweging.

Maar ook tot stilstand.

'Mensen, we gaan naar een 1.5 meter economie'. Ahum. Die opgave voelt toch anders. Dat spreekt wat minder tot de verbeelding. Een tijdje volhouden kan best. Maar hier ‘het nieuwe normaal van maken’? Ik zie signalen dat we er niet echt warm voor lopen.

Twijfel doet zijn intrede. Analisten schamperen over de noodzaak. Economen waarschuwen voor een depressie. Politici tonen zich ongemakkelijk over alle hoe-vragen. Boze en huilende ondernemers uiten zich op social media. Psychologen vrezen voor onze mentale gezondheid.

Wat bundelt nu de krachten?

Wie het weet mag het zeggen. Ofwel: we mogen het nu zelf bedenken. Een intelligente exit uit de crisis. Als onderneming, school, zorginstelling of overheidsorgaan.

Oeh, dat is andere koek. Een beetje alsof we allemaal een start-up zijn. Onszelf opnieuw uitvinden. In een FD-artikel lees ik dat het succes van start-ups vooral afhangt van hun AQ. Hun aanpassingsintelligentie.

Mooie kreet. Alleen geen opdracht waar je wat mee kunt. Want die AQ is een emergente eigenschap. Iets wat (hopelijk) ontstaat. Maar wat moet je daar voor doen?

Simpel. AQ=TQ. Een hoge teaming intelligentie, dan komt het wel goed met die aanpassing. En TQ kan je gewoon ‘kweken’. Oefening baart kunst.

Neem nou onze opdracht om onszelf opnieuw uit te vinden. Wie TQ heeft zal dan met de collega’s een gezamenlijke opgave formuleren. Eentje waar je 100% achter staat en voor wilt gaan. Je voelt het: dit kan ons samen lukken.

Het nieuwe normaal begint dus met een woord. Of een zinnetje. Iets waar we werk van willen maken. Dat duurzaam verbinding en energie geeft. 'Uw warme bakker, ambachtelijk en virusvrij'.

Middelpunt zoeken

Daniël Wolfs noemt dat de middelpuntzoekende strategie. Hij schreef een aanbevelingswaardig boek over teaming: Magic makers. De Kracht van samen veranderen.

De opgave is het middelpunt van de verandering. Niet elk middelpunt deugt, stelt Wolfs. Het moet iets zijn wat ons langere tijd kan inspireren, wat we echt de moeite waard vinden. En ga voor een belachelijk goed resultaat, adviseert hij.

Vaag? Moeilijk? Hoeft niet. De leider is de eerste die er mee begint. Een nieuw narratief introduceren. Leiders die dat vanaf dag 1 doen schijnen succesvoller te zijn, lees ik in een artikel over leiderschap van David Sluss. Misschien is het eerder andersom. Mensen die dat doen zijn de facto leiders. Maar dat terzijde.

Een nieuw verhaal schrijven

Belangrijker is: er met de collega’s het gesprek over aan te gaan. De praktijk die je wilt realiseren zo concreet en toch bondig mogelijk onder woorden brengen. Rake taal kiezen en er aantrekkelijke tekst van maken.

Dus ‘gewoon’ -dus videobellend- met de collega’s om de tafel. Elkaar de vraag stellen: wat willen we zijn in die 1,5 meter economie? Voor de klant? Voor onszelf? Voor ons bedrijf of onze instelling? Er samen een ronkend verhaaltje van maken. Dat ook uitschrijven en hardop aan elkaar voorlezen. Het letterlijk ter harte nemen. Er van gaan houden.

Leuke bijvangst: je TQ stijgt. En die van je team ook. Inclusief de teaming-op-afstand coëfficiënt. Erg handig in veranderlijke tijden.

Oh ja, het nieuwe verhaal hoeft niet perfect te zijn. Sterker nog, het zal per definitie imperfect zijn. Als we de opgave al helemaal begrijpen, is het geen opgave meer toch?

Hartelijke groet,

Lieke Sluis-Hoogerwerf

PS: Deze blog is de derde in de blogserie “Wegen van 9.” Inschrijven kan hier. Je krijgt deze blogs dan in je mail, op data die iets met 9 hebben. Deze blog verscheen op 19 april ( 1 + 9 + 4 + 2 + 0 + 2 + 0 = 18 en 1 + 8 = 9)



Show more posts

Stacks Image p293_n394
Stacks Image p293_n400

BC4U Teaming is ingeschreven onder KvK-nummer 57694583 - BC4U Teaming Compass® is een geregistreerd handelsmerk

Cookies we use are just there for basic web reading functionality. We do not use analytic or tracking cookies. We do not collect any user information and/or share user information to third parties.

De door ons gebruikte cookies ondersteunen enkel de functionaliteit van onze website. We gebruiken geen cookies voor analyse of het volgen van de gebruiker. We verzamelen geen gebruikersinformatie en/of delen informatie met derden.